Sprawa nie jest jednaj prosta… Dobry bursztynnik wie że bursztyn musi leżeć w wodzie aby nie stracił swoich właściwości. Woda powstrzymuje proces utleniania i kawałki żywicy zachowują wszystkie właściwości w nieskończoność. Osobiście widziałem zapasy bursztynu które nie były odpowiednio zakonserwowane, z tego bursztynu już nikt nie zrobił biżuterii. Więc kupując bryłkę bursztynu możesz być pewien że to bursztyn bałtycki. Zasadniczo klient nie ma innego wyjścia jak tylko polegać na zaufaniu do sprzedawcy. Zanurzenie metalu czy sznurku w wodzie na 5 lat to delikatnie ujmując zły pomysł, biżuteria taka ulegnie zniszczeniu szybciej niż gdyby leżała w szafie. Bursztyn bałtycki pochodzi z zupełnie innego źródła, co prawda i jeden i drugi są skamieniałymi żywicami ale mają inny skład chemiczny. Więc kiedy następnym razem będziesz podziwiał kawałek bursztynu przywieziony z wycieczki nad Bałtyk zadaj sobie pytanie “to polski? bałtycki? czy może… Ukraina?” Druga i moim zdaniem ważniejsza przyczyna to odnawialność rynku, przecież jeżeli biżuteria z bursztynu będzie wieczna to rynek szybko się nasyci i wielu rzemieślników będzie musiało znaleźć inne zajęcie.Przez wszystkie epoki powstało wiele wspaniałych dzieł z bursztynu, jednak niewiele osób zdaje sobie sprawę że bursztyn nie jest wieczny. Wielokrotnie widziałem w telewizji jak jakaś mądra głowa twierdziła że aby to stwierdzić należy podpalić bursztyn. Oczywiście takie porady budzą atak śmiechu u bursztynnika, ale cóż poradzić telewizja wie lepiej. Co prawda rosyjskie kopalnie odkrywkowe od dawna są nieczynne ale jakimś magicznym sposobem do Polski wjeżdża masa bursztynu z obwodu kaliningradzkiego. Następnie wkładamy do takiego roztworu bryłkę i jeżeli będzie pływać to znaczy że jest to oryginalny bursztyn. Ale UWAGA to nie jest metoda 100% !! Pośród bursztynu bałtyckiego można znaleźć różne odmiany, szczególnie dwie są odporne na ten test. Pierwszy to tak zwany wiśniak, bursztyn w kolorze ciemnej wiśni który pływa tylko w bardzo mocnym roztworze soli. Drugi to żużel, bursztyn który ma duży udział żwiru i ziemi, taki bursztyn tonie nawet mocnym roztworze soli, jednak chińczycy nie podrabiają tego rodzaju bursztynu. Ale jeżeli mamy pięknie obrobioną bryłkę bursztynu zakutą w srebro, co wtedy? W tym przypadku zanurzanie biżuterii w wodzie nie wchodzi w rachubę, więc nie wiele można zrobić. Pierwsza i podstawowa sprawa to uczciwy sprzedawca i producent. Problem zaczyna się kiedy należy zakonserwować gotowy wyrób, zazwyczaj biżuteria obok kamienia składa się ze srebra lub sznurków czy żemiania. Zanurzenie metalu czy sznurku w wodzie na 5 lat to delikatnie ujmując zły pomysł, biżuteria taka ulegnie zniszczeniu szybciej niż gdyby leżała w szafie. Bursztyn bałtycki pochodzi z zupełnie innego źródła, co prawda i jeden i drugi są skamieniałymi żywicami ale mają inny skład chemiczny. Jeżeli w asortymencie mamy bursztyn który ma różnokolorowe wtrącenia, mleczne mgiełki, ogólnie nie jest jednorodny to możemy być pewni że mamy do czynienia z oryginalnym bursztynem. Druga i moim zdaniem ważniejsza przyczyna to odnawialność rynku, przecież jeżeli biżuteria z bursztynu będzie wieczna to rynek szybko się nasyci i wielu rzemieślników będzie musiało znaleźć inne zajęcie. Kupując piękną biżuterię z bursztynem musimy liczyć się z tym że za kilka lat bursztyn będzie miał delikatnie inny kolor, a srebro sczernieje.