Place zabaw są zwykle kolorowe, przyjemne dla oka i wesołe, ale nieczęsto dostarczają innych bodźców niż tych wzrokowych. Bardzo często są to stalowe, zimne konstrukcje, nie będące przyjemnymi dla rąk. Czy jest jakiś sposób by zmienić bodźce docierające do naszych dzieci by dbać o ich wyobraźnię też na innych płaszczyznach? Okazuje się, że tak.

Co więcej, jest to stosunkowo proste. Na pewno wszyscy pamiętamy powolne spacery po lesie czy plaży. Przyjemne muśnięcia igieł sosny pod stopami, palący piasek. Takie przyjemności zapadają w pamięć i działają na wyobraźnię. Są bardzo wskazane dla latorośli w każdym przedziale wiekowym. By replikować podobne doświadczenie możemy dziecku stworzyć ekologiczny, drewniany plac zabaw, wypełniony w środku igiełkami świerku, piaskiem, drobnymi kamykami i podobnymi materiałami. Ścieżkę otoczyć możemy drewnianymi balami, na których dzieci mogą ćwiczyć swoją równowagę, lub wiklinowymi płotkami (do plecenia wikliny należy zachęcić już bardzo małe dzieci – ma to pozytywny wpływ na ich zręczność i może dać kupę frajdy jeżeli zostanie przedstawione jako zadanie odpowiedzialne). Także do zbierania składników na “ścieżkę bosych stóp” należy zachęcić dzieci. Może to być ich własne przedsięwzięcie, jakim jest skonstuowanie własnego placu zabaw, na który będą mogły dumnie patrzeć przez długi czas.

Oczywiście w trakcie zabawy młodych należy pilnować. Istnieje zagrożenie użądlenia czy rozcięcia w trakcie korzystania z placu, dlatego ścieżkę przed każdą zabawą należy skrupulatnie przeczesać pod kątem owadów i niebezpiecznych materiałów takich jak szkło czy metal.

Ale pomimo tych zobowiązań, przy odrobinie pomysłowości i samozaparcia, możemy naszym dzieciom zorganizować ciekawe i unikatowe środowisko do zabawy, które zaangażuje nie tylko ich wzrok, ale także zmysły dotyku i węchu, stymulując przy okazji wyobraźnię. Acz należy przypilnować by nie zaangażowało też smaku :)